Van Wasdale naar Machu Picchu: Het avontuur van Leza en John: de Inca Trail dag 1 & 2

10 Oct
1,886
Views
0 Kommentaars
Inca trail to Machu Picchu
Friday October 10, 2014 - Gepost door in de categorie Uncategorized

INTRO

Een paar jaar geleden begonnen Leza Maloney en haar partner John met hiken om hun gezondheid te verbeteren en te genieten van het geweldige buitenleven. Beetje bij beetje werden de afstanden die ze aflegden steeds langer en uiteindelijk bereikten zij hun doel met het lopen van alle 214 Wainwrights (een groep heuvels en bergen verspreid over Engeland). Tijdens het volbrengen van deze missie kwamen Leza en John in contact met het Wasdale Mountain Rescue Team, een groep vrijwilligers die gestrande mensen in de bergen helpen. Ze bewonderden het werk en waren vastbesloten om een idee uit te werken om meer financiele middelen voor dit team aan te trekken. Terwijl ze op een avond televisie keken, zagen zij een programma over Machu Picchu. Het perfecte antwoord op hun idee! Binnen 24 uur was de reis naar Peru en de Inca Trail naar Machu Picchu geboekt. Er was nu geen weg meer terug! Eenmaal in Cusco ontmoetten zij hun gids, pakten ze de toegewezen 5 kilo bagage, en begonnen zij met de start van de Inca Trail naar Machu Picchu. Over dit avontuur schreven zij twee artikelen: het eerste deel begint hieronder en het tweede deel kun je vinden door op deze link te klikken: http://www.dosmanosperu.com/blog/het-avontuur-van-leza-en-john-de-inca-trail-dag-3-4/

DAG 1: VAN KM82 NAAR HUAYLLABAMBA
Het gammele minibusje, tot hoog in de lucht op het dak volgeladen, haalde ons op bij ons hotel in Cusco. Ons reisgezelschap voor de volgende 4 dagen was een koppel uit Nieuw-Zeeland, een koppel uit Londen en een familie uit de VS met hun twee dochters. Vanuit Cusco was het een rit van ruim drie uur naar het begin van de Inca Trail. Bij KM82 ontmoetten we onze dragers, checkten onze documenten, kregen onze stempels in de paspoorten met de Inca Trail entree stempel en liepen toen over de brug naar Urubamba River. Onze dragers beladen met tassen, gasflessen, tenten, en eten snelden vooruit. Het formaat van de bagage leek in veel gevallen net zo groot als de mannen die het droegen. Toch waren ze in staat behoorlijk hard vooruit te gaan met slechts sandalen aan hun voeten.

 

Camino Inka Cusco

 

Eenmaal over de brug waren we op het officiele, stoffige, parcours op ongeveer 2,600 km hoogte. De hitte was nu al ondraaglijk en het was duidelijk dat dit niet zo’n makkelijke eerste dag zou worden als dat we hadden gehoopt. We volgden de Urubamba rivier een tijdje, en langzaam gingen we omhoog. De uitzichtpunten en het brullen van de rivier waren geweldig. Ivan bleef maar zeggen het rustig aan te doen. We konden ook niet anders. Met de hitte en de hoogte waren we niet in staat om sneller te gaan. Vantevoren dacht ik dat het een goede voorbereiding zou zijn om elk weekend naar de bergen van Lake District te gaan. Dat dit ons zou voorbereiden op het hoge Andesgebergte in Peru. Wat een fout was dat!

Na een paar uur bereikten we de eerste archeologische plek bij Llaqtapata. De dragers applaudiseerden en heetten ons welkom en gaven ons allemaal een koud drankje en een kom warm water om even op te frissen. Veertig minuten later gingen we verder naar ons eerste nachtkamp. Blijkbaar waren we op de ‘’Peruaanse vlakten’’ – een soort van grapje voor de rest van de tour want het was alles behalve vlak! Toen we weer begonnen te klimmen was het duidelijk dat ik moeite had met de hoogte. Elke stap was pijnlijk in mijn borst. Ivan stond erop om mijn tas over te nemen. Waar was ik in hemelsnaam aan begonnen?
We daalden af, gingen over een rivier, en even later klommen we weer omhoog. Een mooi punt wachtte ons op met uitzichten over de vallei tot aan de ruïnes en de vele terrassen van Patallaqta Qentimark. Echt heel mooi! Hoe is het de Inca’s toch gelukt zulke mooie tempels en forten te bouwen op zulke onbereikbare plekken? Na een korte rust en waterstop gingen we verder. Op weg naar onze overnachtingsplek. Zo’n twee uur later, op ongeveer 3000 meter hoogte, bereikten we onze slaapplek. Het is verassend hoe fijn een korte sessie met een nat doekje kan zijn aan het einde van de dag! Na een heerlijke maaltijd waren we allemaal kapot en vielen we om 8 uur ’s avonds in slaap, omringd door het geluid van de Urubamba rivier en het geluid van miljoenen kikkers. We beseften nog niet helemaal dat we de eerste dag hadden overleefd. Zeker omdat we een aantal zeer fitte mensen hebben zien afhaken door hoogteziekte

 

Camino Inka Cusco

 

DAG 2:VAN HUALLABAMBA NAAR PACAYMAYO

Na een Coca thee, een smakelijk ontbijt en nog een kom warm water om te wassen, gingen we om 7 uur ’s ochtends al weer op pad. Deze dag gingen we naar het hoogste deel van de Inca Trail: Warmiwanusca, ook wel de Dead Woman’s Pass genoemd (op 4190 meter hoogte). Het leek miljoenen kilometers ver weg ondanks dat het eerste gedeelte voornamelijk in de schaduw van de bomen was. Af en toe konden we de Andes jungle zien. Een heerlijke lunch verwelkomde ons –we hadden allemaal moeite om het te eten – en onze reis vervolgde zich. We konden de top van de berg zien – zo hoog en nog zo ver weg. De beklimming van de berg zou warm en moeilijk worden, zonder enige schaduw. Toen, alsof er een god ingreep verscheen er een wolk die ons twee uur lang wat schaduw gaf. Precies genoeg tijd om bij de top te komen. Hoe hoger we klommen, hoe groter de Inca-treden en hoe meer moeite het ons kostte. Ik vroeg me af hoe groot deze Inca’s waren om deze treden aan te kunnen. Of maakten zij ze op deze manier om anderen weg te houden?

Langzaam, langzaam, langzaam… als ik nog langzamer was gegaan ging ik achteruit! En ik vroeg me nog steeds af wat ik aan het doen was. Waarom ik deze uitdaging aangegaan was. Ik had zo veel pijn bij elke ademhaling, maar ik nam alle ‘’view stops’’ in mij op. Ik wist dat het niet alleen voor mij was maar ook voor een goed doel. Het beste was om maar door te gaan. Voetje voor voetje.

 

Camino Inka Cusco

 

Eindelijk was de top in zicht. John ging vooruit om mijn laatste stappen te filmen. Hoe dichterbij ik kwam, hoe meer iedereen juichte en in hun handen klapten, maar John’s stem was de enige die ik echt hoorde. Hij was zo blij voor me dat ik de moeilijkste en pijnlijkste ervaring van mijn leven aan het volbrengen was. Ik was zo onder de indruk, dat ik niets kon zeggen. Dit gevoel van iets bereikt te hebben was iets dat ik nog nooit had ervaren.

We daalden duizenden steile Inca-treden af. Nu zonder pijn of buiten adem te zijn. Een keer in de zoveel tijd keek ik terug naar mijn wraak, de Dead Woman’s Pass. Eindelijk, na acht uur kwamen we aan in Paqaymayo op ongeveer 3500 meter, het hoogste kamp van de Inca Trail.

Wil je weten hoe het verhaal verder gaat?
Hier is het tweede deel van Leza en John’s Inca Trail avontuur: Het avontuur van Leza en John: de Inca Trail dag 3 & 4

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*